W wielu terenach naszego państwa drewniane domy z drewna nieustannie stanowią popularny element wiejskiego krajobrazu - najczęściej można je zobaczyć w rejonach południowych oraz poza centrum Suwalszczyzny albo też Podlasia. Zwłaszcza w tym ostatnim miejscu budowle z drewna nawiązują swoim wyglądem do tradycyjnego drewnianego budownictwa. Charakterystyczne podlaskie domki posiadały konstrukcję zrębową, która polegała na wznoszeniu kolejnych warstw naturalnych belek, zespolonych na konkretne klocki, określane "teblami" czy "tyblami" i uszczelnianych na własne pióro (narożniki domów, tzw. węgły – były łączone na złącza ciesielskie). Najniższa warstwa – popularna podwalina - była kładziona na głazach narożnych, pomiędzy którymi umiejscowiono określone kamienie. Ściany budowano z bali okrągłych, nie za często stosowano metodę sumikowo-łątkową (do budowy były wówczas wykorzystywane ścięte czterostronnie strugane bale). Odstępy między belkami redukowano mchem lub przy użyciu sznurów, pakuł lub pozostałości. W niezwykle zajmujący sposób budowano okna. Były one budowane w zrębie na szerokość 3 bali, charakteryzowały się więc niezbędnymi wymiarami (50 x 50 cm) i, co ciekawe, nie były w ogóle rozszczelniane. Kształt dachu miał dość długą formę dachu dymnikowego, typowego dla czasów, w których wznoszono kurne chaty. Oczywiście, współczesne domki z drewna bali odróżniają się w ważniejszych rozwiązaniach konstrukcyjnych od dawnych tradycyjnych domostw, jednak podstawowa metoda ich tworzenia jest porównywalna z metodą stosowaną we wspomnianych stuleciach. Różni się na przykład sposób izolowania domów. Teraz ociepla się budynki mieszkalne od wewnątrz wełną mineralną, a bale oddziela przekładkami z charakterystycznego materiału.